علیرضا خضری

تو سورانی هستی و من گروسی (دو گویش در زبان کردی) گویش گروسی: از دور چشم‌هایمان در هم آمیخته می‌شوند و من را به طرف تو می‌کشاند. جلو می‌آیم و می‌پرسم: سلام، حالتون خوبه؟ سرت را پایین می‌اندازی و به من میخندی. گلویم را صاف میکنم و می‌گویم: خیلی دوستت دارم.(از این جمله متنفرم) [نویسنده] با پوزخندی که روی لبت ظاهر می‌شود می‌پرسی: چقدر؟ در همین اثنا که میخواهم جوابت را بدهم لکنت میگیرم. دوباره می‌خندی. قهقهه‌ میزنی. با صورتی غمگین و ماسیده جواب خنده‌ات را می‌دهم: از من بهانه نگیر هر از چندگاهی ‌پرنده‌ها هم حواسشان وقتی پیش معشوقشان گیر می‌کند به شیشه‌ی پنجره‌ها میخورند. دیگر نمیخندی و با لحنی جدی می‌پرسی: چقدر دوستم داری؟ بزاق غلیظ دهانم را قورت میدهم و جواب می‌دهم: اگر آب بشوی برایت ماهی می‌شوم. اگر خاک بشوی برایت سنگ قبری می‌شوم پر از آرزو. اگر آتش بشوی برایت زغال می‌شوم و خاکستر. ولی… حرفم را می‌بری مثل آبی که دل سنگ را تراشیده. و دوباره می‌خندی، اینبار بلندتر از دفعات قبل می‌خندی. با ناراحتی میپرسم: چی شد؟ میگویی: چیزی نشد، معذرت میخوام حالی میشم چی میگی ولی متوجه نمیشم؛ ممنونت میشم اگر به گویش سُرانی بگی جانم. به من گفت جانم، سرم را پایین می‌اندازم و خیره می‌شوم به جلوی پاهایم. نفس عمیقی می‌کشم و میگویم: دلداری که زبان و گویش حالیش نیست ولی باشه. سُرانی: اگر آب بشوی برایت ماهی می‌شوم. اگر خاک بشوی برایت سنگ قبری می‌شوم پر از آرزو. اگر آتش بشوی برایت زغال می‌شوم و خاکستر. ولی ای‌داد و هزار بیداد… تو دلسپرده‌ به هیچکس نمیشوی و به راه خودت ادامه می‌دهی، من را هم به دنبال خودت مثل بادبادکی که از دست کودکی فرار کرده در شهر ها به دنبال خودت گُم می‌کنی. هنوز سرم پایین است و به پاها و کفش‌هایم خیره شده‌ام؛ صدایی از تو به گوش نمی‌رسد. کسی اینجا نیست جز باد سردی که روی گونه‌ام سر می‌خورد؛ دیگر صدای خندیدنت نمی‌آید. سرم را بالا می‌آورم چشمهایت را ببینم. اما تو نیستی؛ کی رفتی نمیدانم. ای‌داد و هزار بیداد…به جز تصویری از تو چیزی در ذهنم نمانده است. ای‌داد و هزار بیداد… چطور یادم نماند که تو باد هستی. ای‌داد و هزار بیداد… خاک بر سرم چه کردم با خودم؟! همه چیزم را از دست دادم؛ دلداری با من چه کردی؛ زبان مادری‌ام هم از یادم رفت. علیرضا خضری ۱۴۰۴/۷/۱